1. jednostki ludzkie są związane ze sobą poprzez podporządkowanie się jednej wspólnej wiedzy (nie ma bezpośrednich połączeń jednej jednostki z drugą poprzez więź),

2. instytucje formalne są tak zorganizowane by mieć charakter wielki, masowy,

3. w takim społeczeństwie masowym rozpadowi ulegają grupy 9etniczne, religijne, klasowe, terytorialne),

4. społeczeństwo masowe rozsadza dotychczasowe zbiorowości, powołuje ogólnokrajowe instytucje, wielkie organizacje gospodarcze, kulturalne i te wielkie instytucje opanowują myśli i rozwój społeczeństwa, wszystkie dziedziny życia.

IV. Teoria zaćmienia (Max Steinie)

Teoria ta mówi, że społeczność lokalna nie zanika, lecz zmienia swoją strukturę i dostosowuje się do współczesnego rozwoju. Zmiany jakie dokonują się współ, lokalnej przebiegają w dwóch formach:

•  pionowej  (wertykalnej)   -   polegają  na  wzroście  zależności   różnych   organizacji  terenowych, zrzeszeń, placówek od ich ogólnonarodowej nadbudowy,

•  poziomej  (horyzontalnej)  -  polegają  na  zgodnym  połączeniu  wszystkich  zrzeszeń,   instytucji, związków, które działają na danym terenie

Przywódcy nadbudowy starają się ograniczyć zakres działania placówek lokalnych. To prowadzi do konfliktu, ale jest z tego wyjście, gdyż rozwiązanie tego konfliktu jest możliwe poprzez opracowanie nowego programu i polityki, które wzmocnią i skoordynują instytucje terenowe, ponieważ to działanie terenowe jest przyciemniane przez ową koordynacje horyzontalną. Społeczność lokalna jest „przyciemniana" („przyćmiona") w wyniku procesów jakie dokonują się w całej społeczności lokalnej.

V. Teoria transformacji (Moris Janowitz)

We współczesnym społeczeństwie industrializacja przekształca tradycyjne więzi i formy życia zbiorowego społeczności lokalnej. Wzrasta rola i przenikanie wzorów życia miejskiego na wieś. Rośnie rola przynależności zawodowej. Rośnie rola związków zawodowych i wszelkich zrzeszeń. Następuje wzrost znaczenia i powiązania jednostki ludzkiej z całym narodem i jego polityką. Funkcjonowanie społeczności lokalnej opiera się nie tylko na sąsiedztwie, ale przede wszystkim na różnych związkach i zrzeszeniach. Te przemiany, które zachodzą w społeczności lokalnej, powodują zacieranie różnic pomiędzy miastem a wsią. Wg teorii transformacji: «   społ. lokalna ma charakter uniwersalny (występuje w każdej społeczności),

•   następuje rozpad sasiedzko - rodzinnej organizacji,

•   utrzymuje się, aczkolwiek w ograniczonym zakresie, forma terytorialne - kulturowa, «   rozszerza   się   terytorialnie    i    liczebnie    społ.    lokalna,    ale   w   porównaniu    do    okresu przed industrialnego,

•   następuje zróżnicowanie społeczności  małomiejskich  i wielkomiejskich  opartych  na  różnego rodzaju formach samorządu terytorialnego, ponieważ cele tych społeczności są jednak różne.

 

Kierowanie potencjałem ludzkim

 

zarządzanie- odnosi się do rzeczy

kierowanie - odnosi się do ludzi

Kierowanie ludźmi, polityka kadrowa, polityka personalna są pojęciami tożsamymi.

W historii kierowania potencjałem ludzkim można wyróżnić trzy okresy:

1. od roku 1900 do końca II wojny światowej (1945) kierowanie ludźmi sprowadzało się głównie jedynie do manipulowania płacami dla pracowników,

2. 1945 - 80 - etap tzw. menedżerski; dział kadry odpowiadał za rekrutację, szkolenie, rozmieszczenie kadr w przedsiębiorstwie i zwolnienia; komórki kadrowe zajmowały się również opracowaniem planu budżetowego i wydatków osobowych,

3. po 1980 - kierowanie zasobami ludzkimi przybrało charakter strategiczny, komórki przekształciły się w tzw. komórki liniowe czyli zarządzające.

 

Modele w kierowaniu potencjałem ludzkim:

•   model „sita" - wychodzi się z założenia, że człowiek jaki jest taki jest i nie da się go zmienić; wg tego modelu zakład powinien wybierać do pracy ludzi najlepszych; zastoso